Schreef ik eerder nog over het feit dat ik kon “connecten” met Barack Obama, vanaf vandaag volg ik onze eigen Minister Maxime Verhagen via zijn Twitter.

Ik kan zoiets alleen maar toejuichen, omdat het eerlijke poging is de afstand tussen politiek en burger kleiner te maken. Bovendien durft hij, of zijn redactie, het experiment aan te gaan met een relatief onbekend kanaal. Ik hoop dat hij over een half jaar zijn ervaringen evalueert om te zien of het ook op een constructieve manier bijdraagt aan het merk Maxime Verhagen.

Zijn tussenstand:

Tja, met dat soort cijfers fietst hij mij fluitend voorbij ;).

Zo af en toe moet je natuurlijk je netwerken updaten. En dan heb ik het in mijn geval over Facebook, Plaxo, Hyves, WieoWie en LinkedIn. Ik ben zo vindbaar als het maar kan zoals je ziet ;).

Een beetje netwerk is heden ten dage redelijk slim en om dat te demonstreren doet het soms een suggestie omtrent personen die ik mogelijkerwijs “zou moeten kunnen kennen”. Vandaag werd ik wel heel erg getriggerd om te “connecten”, want ik “might know” Barack Obama.

Het is algemeen bekend dat deze nieuwe president het internet heel goed heeft ingezet in zijn campagne. Naast diverse profielen in social media is er natuurlijk zijn wekelijkse toespraak op YouTube. En het heeft gewerkt zoals we allemaal weten!

Maar waar zit ‘m dat nu in? Als ik even naar mezelf kijk moet ook ik toegeven dat hij voor mijn gevoel heel dichtbij is nu blijkt dat ik slechts twee clicks van hem verwijderd ben. Zo dicht ben ik nog nooit bij een “excellentie” geweest. De psychologie erachter is uiterst interessant. Je weet dat “de machtigste man ter wereld” verder weg is dan wie ook, en toch kun je met hem chatten. Nou ja met hem, met de redactie van hem. Ook dat weet ik en tóch voelt hij dichtbij. Briljant vind ik dat! Hij heeft uiterst goed op dat gevoel ingespeeld en daarmee veel mensen aan zich weten te binden.

Ook ik ben om, want ik heb hem een uitnodiging gestuurd om te “connecten”. We zullen zien!

Gelachen heb ik zeker ja! Geweldig, die nieuwe commercial van Tele2, waarin een schaap uiteindelijk zijn thuis vindt. Ronduit ontroerend ;). Het filmpje is uiteraard ook op YouTube geplaatst, wordt daar goed gewaardeerd en het is zeker een gespreksonderwerp.

Maar ik wil hier natuurlijk toch even wat verder kijken dan dat grappige schaap. Ik vraag me bijvoorbeeld af hoe de creatieven de managementboard ervan overtuigd hebben dat Tele2 het zwarte schaap is in de familie. En dat de meest passende kleur voor dit buitenbeentje zwart is! En dan die pay off: “Born to be cheap”. Die ondertitel geeft wat mij betreft aan dat we hier te maken hebben met een prijsvechter. Gekscherend concludeerde ik vanmiddag dat die pay off vast door “krokodillenlaarsdragende, nét iets te strak geklede, porsche rijdende” creatieven bedacht is “na een lijntje creativiteit”. Als tele 2 echt die prijsvechter wil zijn, dan past het merk prima thuis in het rijtje Jan Matras, De Schoenenkoning en Zeeman. Allemaal prima winkels, maar wel heel erg op de prijs. En dat trekt een bepaalde doelgroep.

Is dat wat ze willen? Kan. Persoonlijk vind ik niet sterk als je je als merk zo sterk focust op prijs. Die strijd verlies je bij voorbaat en leidt niet tot loyale klanten, want de groep die zich aangetrokken voelt tot deze propositie is weg zodra de prijs elders daalt.

Maar goed. De toon is gezet. Dan maar eens op de website kijken, want de verwachting is hoog gespannen nu er zo’n geweldig grappige commercial is geserveerd. Dat smaakt naar meer, nietwaar? Ai!!! Bij de voordeur gaat het al mis. Op de homepage, in “stemmig” zwart, dalen de makers al direct af naar het “productje-prijsje” niveau. Geen krachtige en goed doordachte crossmediale aanpak dus, waarin de sterke kanten van het kanaal benut worden voor klantenbinding of merklading door bijvoorbeeld een ludiek en melig spelletje in de trand van “shave the sheep” aan te bieden. Bovenin weer de twee klassieke tabblaadjes “consumenten” en “zakelijk”. Als je onderin de persconferentie aanklikt zit ik naar een half lege zaal te kijken waar na een half minuutje gewoon niets gebeurt. En weg is de prospect.

Man, wat een afknapper! Bedenk nu eens een idee dat volledig Through The Line doorgevoerd kan worden, waarbij kanalen op elkaar aanhaken en waarbij de bezoeker wordt uitgedaagd de volgende stap te zetten. Ik hoop dat de creatives dit schaap nog een staartje geven. Er zijn simpelweg teveel haakjes om het hierbij te laten

Voor wie het schaap nog niet gezien heeft:

Ik mag mezelf nu zo’n vijf jaar senior online communicatieadviseur noemen. Ik heb mezelf maar zo gekroond, omdat mijn vakkennis nog steeds significant groter is dan die van menig ander communicatieadviseur. En dat maakt, zo meen ik, mij tot een ervaren specialist. Schiet me af als je er anders over denkt!

Maar tijden veranderen. Langzaamaan wordt “het internet”, ik gooi het even op een grote hoop, volwassen. En daarmee stijgt het op de “relevantieladder” voor iedereen die er in meer of mindere mate mee te maken heeft. Marketeers, communicatieadviseurs, CEO’s en hun klanten leren heel snel!

Hoe blijf je als senior online communicatieadviseur dan toch de massa voor?
Gelukkig voor mij blijkt dat veel mensen nog te vaak op middelenniveau blijven steken. Nu is dat op zich niet zo vreemd, want vanuit middelen denken is nu eenmaal gemakkelijker dan op “high level met een abstractieniveau van heb ik jou daar én met een helikopterview” naar de materie te kijken. Het risico van strategieën die vanuit middelen zijn opgebouwd is echter dat ze vaak niet uitgaan van de juiste doelgroep en natuurlijk de bijbehorende doelstellingen. Ander risico is het “ik weet het zelf wel” syndroom. Natuurlijk moet je als communicatiegeneralist van veel zaken af weten, maar schroom daarbij niet om daar iemand bij aan te haken. Ik zie campagnes daarop stuklopen en dat is zonde efforts, zonde geld.

De noodzaak om vanuit een lange termijn ambitie, visie zo je wilt, een gedegen communicatiestrategie te ontwikkelen waarbij online communicatie een geïntegreerd onderdeel is, groeit met het volwassen worden van “het internet”. En daar zit dus mijn meerwaarde! Zo lang het mij lukt om de horizon te zien waar de klant naar toe zou moeten werken, zo lang ik die horizon goed kan doorvertalen naar een concrete strategie die vanuit “hart, onderbuik en facts and figures” met bijbehorende middelen gecommuniceerd wordt, op basis van customer insights en dus relevantie én naar een relevante doelgroep, heb ik werk.

Nu ben ik doorgaans redelijk vlot met online gadgets en kanalen, maar ik had nog geen twitteraccount. O, wat errug?!

Lui als ik ben, vond ik het tot op heden allemaal wat omslachtig. Maar mijn iPhone maakt het me wel erg gemakkelijk. In de app store vind ik een handig tooltje waarmee ik 24/7 kan twitteren mocht ik mijn laptop niet open hebben staan.

Tja. Wéér een kanaal erbij. Ik ben in deze nog maar een startertje, maar het gemak waarmee ik een kattebelletje plaats, is angstaanjagend eenvoudig.

Ronduit grappig is het lokatiegebaseerd twitteren. Mijn iPhone weet waar ik ben en plaatst automatisch de plaatsnaam waar ik me op het moment van schrijven bevindt onder mijn bericht. Maar ik kan ook een actieradius in kilometers aangeven waarbinnen mijn telefoon zoekt naar mede twitteraars. En dat is pas écht grappig. Je valt zo dus in kattebelletjes van wildvreemden.

Als onderdeel van mijn online presence en online merkidentiteit moet mijn twitteraccount zich nog bewijzen. Ik ga het gewoon eens een tijdje proberen. Dus als je me wil volgen, check gerust mijn dagelijkse beslommeringen.

Wordt dus wellicht vervolgd…

Getriggerd door zakelijke brainstorm sessies en artikelen op frankwatching.com over trends voor 2009, kom ook ik mijn lijstje.

Mijn top-2 voor 2009:

1. Toename van individualisatie en personalisatie.

Net als in de “first world” heeft het online individu behoefte aan het zich kunnen onderscheiden van de massa. Steeds meer mensen zullen hun individu als merk gaan beschouwen. Personal branding zal dus in 2009 belangrijker gaan worden.

Met al die individuen kan de adverteerder op zijn beurt gerichter kan targetten, door hem of haar op ‘eye level’ aan te spreken. Daarbij moet het CRM systeem wel goed op orde zijn, want de crux in deze zit ‘m in de bij elkaar gesprokkelde customer insights. Die maken deze manier van communiceren namelijk mogelijk.

Communiceren op basis van klantbehoefte en -lifecycle betekent minder waste. De relevantie van de boodschap stijgt hetgeen een hoger effect sorteert. Mogelijke bedreigingen hierin zijn:

• Het verkeerd interpreteren van de CRM data.
• Een niet goed geoptimaliseerde communicatieflow, waardoor veel mensen tussentijds afhaken.
• de inzet van de verkeerde kanalen.

2. Toename van de macht van de online samenleving: “power to the customer”. De online samenleving maakt of breekt je merk.

Met het stijgen van het aantal blogs, fora en communities, stijgt de macht van groepen individuen. Hun merkbeleving kan ervoor zorgen dat alle efforts van de marketeers en communicatielieden rücksichtslos  terzijde geschoven worden. Dat wat Youp van ‘t Hek ooit met Buckler deed… In dit licht bezien zal reputatie- en perceptiemanagement belangrijk worden na 2008. Maar ook zoiets als crowd sourcing hoort daarbij, wellicht in een wat beperktere rol voor reputatiemanagement, namelijk het werven van ambassadeurs voor je merk.

Om kort te gaan. Er liggen veel kansen voor merken die zicht kwetsbaar op durven te stellen. Maar dat vergt  lef. En daarbij mag niet uit het oog verloren worden dat het dus ook mis kan gaan. Hoe goed de communicatie ook op orde is.

Als oud televisiemaker valt het me steeds weer op dat banners nog steeds veelal  gemaakt worden door (flash) programmeurs. Dat verbaast mij enorm, omdat de verhaallijnen veel meer lijken op commercials. Ergo: een tv spot! In dat licht bezien dient degene die zo’n banner maakt over andere kwaliteiten te beschikken.

Voor het maken van een goede tv spot gelden immers andere regels. Ik denk dan aan het gevoel voor beweging, het opdelen van handelingen in het juiste ritme en tempo en het onderkennen van de juiste aandachtspunten in het beeld. Veel liever zie ik een video editor zo’n banner maken. Een goed onderlegde editor stelt zich op als de eerste kijker en is bereid kritisch in materiaal te snijden: “kill your darlings”. Ook al stond een en ander in het script of storyboard. Soms werken uitwerkingen daarvan gewoon niet.

Inhoud gaat voor vorm! Vorm draagt dan wel bij aan de juiste beleving, maar in die paar seconden die je hebt om een verhaal te vertellen, staat of valt alles met een goed verhaal.

Dat geldt voor films, televisieprogramma’s, commercials en dus ook voor banners.

Bloggen dood? Dat kopte Sander Duivestein op frankwatching.com.

Na de explosieve groei van het aantal blogs is nu blijkbaar de tijd rijp voor consolidatie. Héél algemeen gesteld: iets beginnen is snel geregeld. Iets bijhouden, onderhouden, des te ingewikkelder. Dat hebben we gezien bij de eerste websites toen het vooral belangrijk was om op Internet aanwezig te zijn. Nu staat dat te gebeuren bij de weblogs. Voor de overblijvende blogs is het natuurlijk des te beter. Het kaf wordt nu dus van het koren gescheiden, waardoor de kwaliteit van het graan er alleen maar beter van kan worden. Meer lezen… »

Kenmerk van een goede maaltijd zit ‘m in de combinatie van de juiste ingrediënten in de juiste hoeveelheid, bereid met liefde en opgediend op het juiste moment. Open deur. Of toch niet? Want sommige eetgelegenheden slaan nogal eens de plank mis. Vergeten dat ‘den menschelijke tong’ zijn grenzen kent. Té is nooit goed, toch? Behalve dan in te-vreden.

En precies zo zit het met een goede marktbewerkingsstrategie. De juiste middelen in de juiste hoveelheden, ingezet op het juiste moment en voorgeschoteld aan de juiste doelgroep bepalen het succes van de campagne. Wederom open deur. En ook hier slaan sommige bedrijven én ’so called’ adviesbureaus de plank volledig mis. Sommigen houden krampachtig vast aan één klassiek ingrediënt: de TV spot. Verbazingwekkend wat daar nog steeds in gepompt wordt. Temeer omdat de Chef de cuisine de andere ingrediënten dan achterwege moet laten - al het geld zit immers in de spot, waardoor de smaak erg eentonig is en dus snel aan kracht verliest.

Anderen geloven heilig in onlinecommunicatie en -marketing. Zij hanteren doorgaands een recept waarin de smaak van Google rijkelijk aanwezig is. En wat zijn ze trots wanneer dat ingrediënt een hoge waardering krijgt. Maar ook hier een eentonige compositie op het bord. Bovendien vergeet men nog maar al te vaak de ‘afdronk’ bij de doelgroep te meten: hoe converteert de campagne? De Chef roept naar mijn smaak nog té vaak dat hij of zij een hoge Click Through Rate heeft behaald. Stilte in de keuken als je vraagt hoeveel couverts er daadwerkelijk zijn besteld.

Hoe moet het dan wel? Ik heb evenmin het winnende recept, maar ik heb inmiddels wel geleerd dat de juiste verhouding cruciaal is. Waarbij het proeven tijdens het koken ó zo belangrijk is. Geïntegreerde communicatie dus. En gedurende de campagne aan de knoppen draaien. Iets meer van het een, wat voorzichtiger bij het ander. Want je meet en je weet wat elk kanaal doet. Wéér zo’n open deur. En wéér niet vanzelfsprekend. De juiste mix vinden kost geduld en dus tijd én dus geld. Maar de rendementen zijn ernaar.

Mijn recept: de door en door bekende en beanalyseerde doelgroep (!) wordt met de juiste trigger door de inzet van TV, radio en/of print de online wereld ingetrokken. Eenmaal online bewerken we de doelgroep met een mix tussen affiliate marketing, SEA (search Engine Advertising), SEO (Search Engine Optimalisation) én emailmarketing.

Uiteraard zijn er campagnes denkbaar waarbij de focus op offline ligt en andersom. Laat mijn betoog duidelijk zijn. De kunst zit ‘m in het goed door elkaar roeren van al die mogelijkheden. En dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan.

‘Online advertisement is not interactive’. Nou, wat mij betreft is deze mythe ‘busted’. Voor zover mij bekend, is juist ALLES op het internet op de een of andere manier wel interactief. Anyway, stelling 7 stelt dus dat advertenties op het internet niet interactief zouden zijn.

Niet dus! Niets is zo interactief dan een internetadvertentie. Over een plaatje of video is een interactieve laag te leggen met allerlei opties. Het klikgedrag is meetbaar tot en met aankoop. Wat wil je nog meer?!

Toegespitst op mijn huidige interimproject bij TNT Post, is de Valentijncampagne van TNT interactiever dan ooit tevoren. Vanuit het centrale thema ‘Wie verras jij met Valentijn’ doet TNT niet alleen suggesties wie er allemaal te verrassen zijn, maar het postbedrijf helpt de websitebezoeker ook in het attent zijn, door een persoonlijk verrassingsadvies te geven.

Deze Valentijnswizard vormt de basis van de hele campagne en wordt als eenvoudige game in rectangles verwerkt die her en der op het web verschijnen. Dit alles wordt uiteraard tot in detail doorgemeten, zodat we straks exact weten ‘wie-wie-met-wat-verrast’. Een nulmeting die de basis legt voor het ontwaren van een trend. De radiospot en enkele printcampagnes verzorgen de trigger van de offline- naar de onlinewereld.

Ik vind JUIST die online interactiviteit zo prettig, omdat het je in staat stelt met de doelgroep te communiceren. Doe dat maar eens met een kwartpagina, full color.