Schreef ik eerder nog over het feit dat ik kon “connecten” met Barack Obama, vanaf vandaag volg ik onze eigen Minister Maxime Verhagen via zijn Twitter.

Ik kan zoiets alleen maar toejuichen, omdat het eerlijke poging is de afstand tussen politiek en burger kleiner te maken. Bovendien durft hij, of zijn redactie, het experiment aan te gaan met een relatief onbekend kanaal. Ik hoop dat hij over een half jaar zijn ervaringen evalueert om te zien of het ook op een constructieve manier bijdraagt aan het merk Maxime Verhagen.

Zijn tussenstand:

Tja, met dat soort cijfers fietst hij mij fluitend voorbij ;).

Waar je ook komt, het is overal hetzelfde. En dan doel ik hier op de gezonde spanning tussen marketeers, sales, productmanagers en communicatie aan de ene kant en de media-, online- en creatieve bureaus aan de andere kant. Deze symbiotische samenwerking leidt doorgaans tot uiterst mooie dingen. In de praktijk zie ik echter vaker dat men elkaar blijkbaar liever tegenwerkt en naar het leven staat.

Waarom zou dat toch zo zijn? Voer voor psychologen. Persoonlijk meen ik te mogen stellen dat 80% terug te voeren is tot wederzijds onbegrip en wantrouwen. En door de waan van de dag, want er is eigenlijk helemaal geen tijd om daar echt iets aan te doen! In de recente Adformatie staat een boeiend artikel over de ‘relatietherapie’ tussen klant en bureau. Helaas kan ik er op dit moment niet naar linken want de server van de Adformatie geeft aan “temporarily unable” te wezen “to service your request” :).

Anyway: ik denk dat daar juist de winst zit. Het hollen van deadline naar deadline. En wanneer we elkaar wederzijds kunnen inspireren en op elkaar kunnen bouwen zal de productiviteit alleen maar toenemen. Dat is al eerder aangetoond.

Op microniveau is het eigenlijk heel eenvoudig te regelen. Laat je computer even voor wat het is, loop een verdiepinkje omhoog of omlaag en práát. Ja dat klinkt eng, maar het werkt echt en het scheelt een hoop mailtjes en cc-tjes. Juist als het zo druk is. Want dan is de kans op misverstanden het grootst. Iedereen die dit leest zal het waarschijnlijk wel beamen en tegenlijk tot de conclusie komen dat het niet gebeurt. Dat geldt voor mij net zo. Maar ik ben tevreden als ik in een meerderheid van de gevallen de moeite wél neem. De resultaten zijn er immers naar.

Dus pak die telefoon, ga even ‘een bakkie’ doen en maak er dan even een gezellig momentje van. Probeer het gewoon eens…

Frank Boeijen moet een vooruitziende blik gehad hebben toen hij zong contact te willen hebben. Deze ó zo menselijke eigenschap lijken we nogal kwijt te raken door de digitale revolutie.

Ik sta er namelijk versteld van hoe we tegenwoordig met elkaar communiceren. Ook ik ga overigens niet vrijuit. Apatisch naar een beeldscherm staan staren op het station om maar geen gesprek te hoeven voeren. De oordopjes in bij wijze van signaal ‘niet gestoord’ te willen worden. Snel een mail over de schutting gooien, dat soort dingen…

Door alle informatie die op ons af komt lijken we ons er juist steeds meer voor af te sluiten. Laat staan dat we nog de fut hebben voor een spontaan gesprek. Gewoon, omdat het leuk is. De schrik in de ogen wanneer het per ongeluk tóch gebeurd.

Proefondervindelijk heb ik echter kunnen vaststellen dat het, goddank, toch ook anders kan. Mits die ander dan begint hè. En die ander ben ik dus in dit geval.

Zo doet een lach nog steeds wonderen. Leidt een vriendelijke benadering tot maximaal bereik van de -uiteraard- vooraf geformuleerde doelstelling. Begripvol zijn werkt ook heel goed kan ik melden. Even bij iemand binnenlopen scheelt gemiddeld zo’n 4 emails en je hebt het weer eens ergens over…

Waar het mij in dit betoog om draait is dat we blijven erkennen dat ‘den mensch’ in de basis behoefte heeft aan intermenselijk contact. Daar kan geen online community tegenop. Dergelijke virtuele plekken dienen slechts als aanvulling. Een surogaat contact, wanneer het even niet lukt om elkaar in ‘the first world’ te ontmoeten.

Vanuit die visie pas ik al een tijdje de volgende strategie toe: iedereen met wie ik ‘connected’ ben in de ’second world’ zijn personen waar ik bevriend mee ben (Hyves), danwel personen waar ik écht mee heb samengewerkt (LinkedIn). Kwaliteit voor kwantiteit. Vijfhonderd+ contacten maakt je als ‘vriend’ niet geloofwaardig vind ik.

‘Ik wil contact, ik wil dichtbij, kijken of dat kan!’