‘Nee, maar ik ben nét iets belangrijker!’ | geplaatst op 22 november 2008
Gebeurtenis 1:
“Ik zit in een stiltecoupé, dus ik kan eigenlijk niet met je bellen, maar zeg het maar”. En vervolgens ontrolt zich een gesprek waarvan ik zeker ben dat niemand er slechter van geworden zou zijn als het niet gevoerd was.
Gebeurtenis 2:
Vandaag moet ik nog even de stad in. Even vergeten dat je dat niet op zaterdag rond drie uur in de middag moet doen. Laat staan met de auto. Ik weet het, had ik met de fiets moeten doen, maar de sneeuw weerhield me ervan. Dus sluit ik rustig achter aan in de rij auto’s. Om vervolgens rechts ingehaald te worden door twee auto’s die de busbaan nemen met een onveilig snel vaartje. Die fietsers hadden de auto’s vanuit die kant niet verwacht. Dat is duidelijk te zien. Uiteraard gaat het weer net goed…
Gebeurtenis 3:
Bij de DA sta ik de rij bij de kassa. Eén mooi geformeerde rij - twee open kassa’s. Het is een ongeschreven wet dat de rij zich als het ware “openritst” zodat het verloop bij de kassa soepel verloopt. Van A naar Beter zullen we maar zeggen. Nu staat eerdergenoemde rij ietwat links opgesteld, vanwege de uitgestalde waar, alwaar een dame wat rondsnuffelt. Nét een andere dame de rechterkassa verlaat, schuift deze vrouw naar kassa 2 en rekent af alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. Beduust en lijdzaam ziet de rij toe hoe zij zeker 2 minuten tijd wint.
Zomaar drie gebeurtenissen. Of een trend? Wat is dat toch dat wij aan de ene kant massaal de mond vol hebben over “asociaal gedrag” en aan de andere kant en masse het o zo gehate gedrag blijven vertonen. Het groeiend individualisme en egocentrisch gedrag is zo eenentwintigste eeuw! Het bewust “ik” lijkt zich steeds verder te ontwikkelen. We willen maximale keuzevrijheid. We zijn mondiger geworden en willen ons gelijk halen. Hebben we dan een keer niet gelijk, dan vinden het we maar wat lastig om daarmee om te gaan. Nee, dan spuien we, liefst anoniem, ons gal in allerlei blogs en krabbels. Veeleisende klanten die winkelen en boodschappen doen inmiddels als een vrijetijdsbesteding zien (Trouw | 26 juni 2006).
Wie o wie heeft hier een logische verklaring voor? En wat blijft er over van die “belangrijke ik” nu alle pijlers waarop wij onze identiteit hebben opgebouwd langzaam uiteenvallen. Wellicht dat de kredietcrisis een helend effect heeft en ons een doet vergeten dat er grotere belangen zijn dan de onze…
Geplaatst in Reflecties