Schreef ik eerder nog over het feit dat ik kon “connecten” met Barack Obama, vanaf vandaag volg ik onze eigen Minister Maxime Verhagen via zijn Twitter.

Ik kan zoiets alleen maar toejuichen, omdat het eerlijke poging is de afstand tussen politiek en burger kleiner te maken. Bovendien durft hij, of zijn redactie, het experiment aan te gaan met een relatief onbekend kanaal. Ik hoop dat hij over een half jaar zijn ervaringen evalueert om te zien of het ook op een constructieve manier bijdraagt aan het merk Maxime Verhagen.

Zijn tussenstand:

Tja, met dat soort cijfers fietst hij mij fluitend voorbij ;).

Gelachen heb ik zeker ja! Geweldig, die nieuwe commercial van Tele2, waarin een schaap uiteindelijk zijn thuis vindt. Ronduit ontroerend ;). Het filmpje is uiteraard ook op YouTube geplaatst, wordt daar goed gewaardeerd en het is zeker een gespreksonderwerp.

Maar ik wil hier natuurlijk toch even wat verder kijken dan dat grappige schaap. Ik vraag me bijvoorbeeld af hoe de creatieven de managementboard ervan overtuigd hebben dat Tele2 het zwarte schaap is in de familie. En dat de meest passende kleur voor dit buitenbeentje zwart is! En dan die pay off: “Born to be cheap”. Die ondertitel geeft wat mij betreft aan dat we hier te maken hebben met een prijsvechter. Gekscherend concludeerde ik vanmiddag dat die pay off vast door “krokodillenlaarsdragende, nét iets te strak geklede, porsche rijdende” creatieven bedacht is “na een lijntje creativiteit”. Als tele 2 echt die prijsvechter wil zijn, dan past het merk prima thuis in het rijtje Jan Matras, De Schoenenkoning en Zeeman. Allemaal prima winkels, maar wel heel erg op de prijs. En dat trekt een bepaalde doelgroep.

Is dat wat ze willen? Kan. Persoonlijk vind ik niet sterk als je je als merk zo sterk focust op prijs. Die strijd verlies je bij voorbaat en leidt niet tot loyale klanten, want de groep die zich aangetrokken voelt tot deze propositie is weg zodra de prijs elders daalt.

Maar goed. De toon is gezet. Dan maar eens op de website kijken, want de verwachting is hoog gespannen nu er zo’n geweldig grappige commercial is geserveerd. Dat smaakt naar meer, nietwaar? Ai!!! Bij de voordeur gaat het al mis. Op de homepage, in “stemmig” zwart, dalen de makers al direct af naar het “productje-prijsje” niveau. Geen krachtige en goed doordachte crossmediale aanpak dus, waarin de sterke kanten van het kanaal benut worden voor klantenbinding of merklading door bijvoorbeeld een ludiek en melig spelletje in de trand van “shave the sheep” aan te bieden. Bovenin weer de twee klassieke tabblaadjes “consumenten” en “zakelijk”. Als je onderin de persconferentie aanklikt zit ik naar een half lege zaal te kijken waar na een half minuutje gewoon niets gebeurt. En weg is de prospect.

Man, wat een afknapper! Bedenk nu eens een idee dat volledig Through The Line doorgevoerd kan worden, waarbij kanalen op elkaar aanhaken en waarbij de bezoeker wordt uitgedaagd de volgende stap te zetten. Ik hoop dat de creatives dit schaap nog een staartje geven. Er zijn simpelweg teveel haakjes om het hierbij te laten

Voor wie het schaap nog niet gezien heeft:

Nu ben ik doorgaans redelijk vlot met online gadgets en kanalen, maar ik had nog geen twitteraccount. O, wat errug?!

Lui als ik ben, vond ik het tot op heden allemaal wat omslachtig. Maar mijn iPhone maakt het me wel erg gemakkelijk. In de app store vind ik een handig tooltje waarmee ik 24/7 kan twitteren mocht ik mijn laptop niet open hebben staan.

Tja. Wéér een kanaal erbij. Ik ben in deze nog maar een startertje, maar het gemak waarmee ik een kattebelletje plaats, is angstaanjagend eenvoudig.

Ronduit grappig is het lokatiegebaseerd twitteren. Mijn iPhone weet waar ik ben en plaatst automatisch de plaatsnaam waar ik me op het moment van schrijven bevindt onder mijn bericht. Maar ik kan ook een actieradius in kilometers aangeven waarbinnen mijn telefoon zoekt naar mede twitteraars. En dat is pas écht grappig. Je valt zo dus in kattebelletjes van wildvreemden.

Als onderdeel van mijn online presence en online merkidentiteit moet mijn twitteraccount zich nog bewijzen. Ik ga het gewoon eens een tijdje proberen. Dus als je me wil volgen, check gerust mijn dagelijkse beslommeringen.

Wordt dus wellicht vervolgd…

Als oud televisiemaker valt het me steeds weer op dat banners nog steeds veelal  gemaakt worden door (flash) programmeurs. Dat verbaast mij enorm, omdat de verhaallijnen veel meer lijken op commercials. Ergo: een tv spot! In dat licht bezien dient degene die zo’n banner maakt over andere kwaliteiten te beschikken.

Voor het maken van een goede tv spot gelden immers andere regels. Ik denk dan aan het gevoel voor beweging, het opdelen van handelingen in het juiste ritme en tempo en het onderkennen van de juiste aandachtspunten in het beeld. Veel liever zie ik een video editor zo’n banner maken. Een goed onderlegde editor stelt zich op als de eerste kijker en is bereid kritisch in materiaal te snijden: “kill your darlings”. Ook al stond een en ander in het script of storyboard. Soms werken uitwerkingen daarvan gewoon niet.

Inhoud gaat voor vorm! Vorm draagt dan wel bij aan de juiste beleving, maar in die paar seconden die je hebt om een verhaal te vertellen, staat of valt alles met een goed verhaal.

Dat geldt voor films, televisieprogramma’s, commercials en dus ook voor banners.

In de nieuwsbrief van Marketing Tribune valt mijn oog op twee opmerkelijke berichten. De eerste is nog wel het ‘hotst’: ‘WatchandClick’. Dit is een nieuw platform waarmee alle personen en objecten in een video klikbaar worden gemaakt. Dat biedt natuurlijke fantastische salesmogelijkheden. Uiteraard is dat in de demo opgenomen.

En dan dit: in plaats van de ‘tuut…tuut’ terwijl de telefoon overgaat, krijg je een advertentie te horen. Nu zit ik daar persoonlijk niet op te wachten, maar ik moet erkennen dat er marketingtechnisch veel mogelijk is met een dergelijk rustmoment.

Zo lang ze de kiestoon maar ongemoeid laten, want daarmee stem ik mijn gitaar.

Hulde aan de redactie. Zij zijn het die de afgelopen weken als een ‘zot’ hebben geschreven aan de content. En dat hebben ze heel goed gedaan, want inmiddels zijn er meer dan 750 artikelen aan de Wiki toegevoegd. Daarmee zijn enkele doelstellingen bereikt: een solide fundering uitrollen waar enthousiaste collega-vakgenoten aan kunnen gaan toevoegen en een goede basis neerzetten voor de studenten van komend schooljaar.

De lancering van de AV Wiki betekent natuurlijk ook dat het communicatiedoel dat ik me had gesteld voor de klant ECP bereikt is: een krachtig communicatiemiddel creëren waarmee ECP zich kan positioneren binnen het onderwijsveld (meer over deze positioneringstrategie is te lezen op de portfoliopagina en in de blog van 23 maart.)

iMMovator is inmiddels druk doende om de AV Wiki een structurele plek te geven binnen de onderwijssubsidies. Als dat lukt, kan de redactie content kan blijven produceren: Dankjewel Eric van Straaten en Ellen Mulder voor de inzet!

Op 20 augustus aanstaande opent Minister van Onderwijs de heer Plasterk de AV Wiki officieel.

Het schrijven van een goede corporate blog is lastiger dan gedacht. En daar sta ik niet alleen in, zo blijkt. Onderzoek wijst uit dat de blogs van Nederlandse bedrijven een dikke onvoldoende scoren! Als ik de hieronder geplaatste postings eens kritisch teruglees, maak ik dezelfde beginnersfouten als menig ander corporate blog. Te beginnen met de schrijfstijl: de ‘wij’-vorm schept een zekere afstand. “Hou het persoonlijk” is juist het advies. Okay, gaan we doen!

Dan de manier van communiceren. Het lijkt in deze opzet meer op een verkapte portfolio-pagina dan op een echte blog. Een monoloog in plaats van een dialoog. Lastig. Hoe prachtig het voor de lezers ook is om alle overdenkingen en afwegingen op tafel te leggen, ik vind het vooralsnog wel erg moelijk om mijn kaarten open neer te leggen. Laat staan betrokkenen met naam en toenaam te noemen!

Toch is dat nu net wat er zo gewaardeerd wordt aan corporate blogs. Blabla wordt niet gewaardeerd. Transparantie, openheid, persoonlijke schrijfstijl; dat zijn nu juist de criteria!

We gaan het proberen. Te beginnen met het personificeren van de corporate blog door een profiel van de auteur toe te voegen. Voila!

Het moest er een keer van komen. Onze eigen avatar in Second Life. Met dit, uiteraard goedgevormde, alter-ego slenteren wij sinds afgelopen dinsdag door ons ‘tweede leven’. De aanwezigheid in deze schijnwereld heeft in eerste instantie te maken met een gezonde nieuwsgierigheid. Maar er is ook een zakelijke reden: we sturen onze avatar op onderzoek uit. Wat voor wereld is Second Life? Wie woont er? Welke bedrijven hebben zich inmiddels gevestigd? Welke kansen liggen er voor ons en onze klanten? Is Second Life een interessant nieuw communicatiekanaal? Op al deze, en meer, vragen willen we binnenkort antwoord geven.

Second Life houdt de gemoederen al een tijd bezig. Met zo’n zes miljoen inwoners is het inmiddels uitgegroeid tot een serieus klein land. Geen wonder dat elk zichzelf innovatief noemend bedrijf er inmiddels een vestiging heeft geopend. De een overigens wat succesvoller dan de ander… Fascinerend is het feit dat Second Life inwoners kent die wekelijks meer dan zestig uur actief zijn in deze community. Anders gezegd: deze mensen ‘leven’ gedurende die tijd dus in een wereld die niet bestaat! Gezeten vanachter het toetsenbord regisseren zij hun tweede leven. En kunnen zich daarbij dus heel anders voordoen. En kleden! Eenvoudig voor te stellen: Nike opent een winkel waar je avatar zijn schoenen kan kopen. Levis meet je alter-ego een spijkerbroek aan.

Zitten we dan over 10 jaar vergroeid aan ons toetsenbord, ongeschoren en omgeven door aangevreten pizza en lauwe cola, hip te wezen in Second Life? Of is de virtuele wereld tegen die tijd een rijke aanvulling op ons aardse bestaan en voegt het dus écht iets toe? Films als ‘The Lawnmower Man’ en ‘the Matrix’ zitten er wellicht nog niet zover naast.

Nogmaals, we gaan op onderzoek uit en willen hier, ondanks alle berichtgeving, blanco instappen. Vrienden maken, ja wie weet, zelfs een stukje grond kopen! Een virtueel “het roer om”, maar dan vanachter het beeldscherm. Goddank, want Italiaans of Spaans spreken we niet Laat staan dat we onze Second Life goed uit onze ’strot’ kunnen krijgen: Yifu Zehetbauer. Dat bekt toch niet!

Gisteren is bekend geworden dat de AV Wiki, een initiatief van K [c|m] in opdracht van

European Communication Projects (ECP), is ondergebracht in de Stichting ‘Kennisbevordering Media Sector’. Daarmee zijn de laatste drempels weggenomen voor andere bedrijven om actief te participeren in dit project. Als initiator van de AV Wiki is ECP nog steeds prima te positioneren in zowel de AV branche als de onderwijsinstituten. De gekozen rechtsvorm maakt het echter gemakkelijker om een platform te creëren dat branchebreed gaat bijdragen aan verbetering van het kennisniveau.

Tijdens de bijeenkomst van de Dutch Guild van donderdag 22 maart, bleek dat de keuze voor een stichting de enige juiste was. Dit genootschap wil zich best verbinden aan een dergelijk initiatief, maar er mag dan absoluut geen ‘kleurtje’ aan zitten. Met het wegnemen van die barrière is de weg geplaveid om er écht wat van te gaan maken! Sinds die bijeenkomst tot het schrijven van deze tekst, 27 maart, hebben zich vier personen als redacteur aangemeld.

Wordt vervolgd…

In de inleiding op de portfolio pagina maken we er al melding van. Inmiddels nadert ijkmoment 1 zijn einde. Tijd om u wat meer te vertellen over dit ‘informatie- en communicatie management’-onderzoek, dat K [c|m] momenteel uitvoert in opdracht van Rijkswaterstaat.

Wat vooraf ging. De website kaderrichtlijnwater.nl is primair bedoeld voor ‘waterdeskundigen’ en dient als centraal communicatiemiddel rondom de Europese Kaderrichtlijn Water (KRW). In 2005 heeft K [c|m] actief meegeschreven aan een adviesrapport voor het ontwerp van een nieuwe website, die als communicatiemiddel moest gaan dienen voor de KRW. Ook de bouw van deze website is later door ons begeleid. Hoewel de website de afgelopen anderhalf jaar naar tevredenheid heeft gefunctioneerd, constateerden medewerkers van Rijkswaterstaat en websitebezoekers informatie- en communicatiebehoeften die nog niet vervuld werden.

De afgelopen drie maanden heeft K [c|m] deze informatie- en communicatiebehoeften geïnventariseerd en geprioriteerd. Inzicht hebben in deze behoeften is immers een voorwaarde om tot een lijst van verbeterpunten te kunnen komen. De bezoekers van de website zijn opgesplitst in de ‘informatiebrengers’ (contentleveranciers) en ‘informatiehalers’ (bezoekers van de website). Aan de zijde van de ‘informatiebrengers’ is een gebruikersbijeenkomst belegd. In een open dialoog is daar gesproken over de website als communicatiekanaal in het algemeen én de kwaliteit van de aanwezige content, de behoeften van de ‘informatiehalers’ en de technische knelpunten in de website in het bijzonder.

De ‘informatiehalers’ zijn per schriftelijke enquête benaderd. Aan hen is onder andere gevraagd welke informatie- en communicatiebehoeften zij hebben, hoe zij de website in hun dagelijkse werkzaamheden voor de KRW inzetten, hoe zij het gebruik van de website ervaren en welke informatie zij missen. In een belronde  zijn steekproefsgewijs enkele personen gebeld om in een open dialoog over de strategische communicatie rondom de KRW te spreken.

De resultaten uit deze bevindingen zijn vergeleken met de ‘harde’ website- en bezoekersstatistieken. De conclusies zijn ten slotte onderbouwd en wel samengevat in een verbeteradviesrapport. Medio oktober toetst K [c|m] wat de gevolgen zijn van de doorgevoerde verbeteringen, welke behoeften er inmiddels zijn ontstaan en waar draagvlak ligt voor verbetering.

Wordt vervolgd…